The statement of Sang shi at the bSam yas debate

Following my last post, I here give the remarks by Sang shi in the dB'a bzhed. This comes immediately after the statement of Kamalaśīla. Please refer to the previous post for introductory remarks. This portion is characterised by an abbreviated rhetorical style, giving a sense, in my view, of a strongly asserted argument set out in a debating context.

folio 22r
༦    ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང༴ སང་ཤིའི་མཆིད་ནས་རྒྱའི་ཅིག་ཅར་འཇུག་ཅིང་རིམ་གྱིས་སྦྱོར་བ་མཆིས། ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཀྱང་འཛིན་པ་མ་མཆིས་པའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པར་
༧    མིང་བཏགས་ཏེ༴  ཁམས་༣་ཡོངས་སུ་བཏང་སྟེ༴ བདག་དང་བདག་གི་འཛིན་པ་མ་མཆིས་ན་སྦྱིན་པའི་ནང་ན་ཐཾད་བཏང་བ་ཡིན། སྒོ་༣་གྱི་ནོངས་པ་འགོག་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་
folio 22v
༡    ཏེ༴  རྣཾ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་ནོངས་པ་མ་མཆིས་ན་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་མི་འཚལོ༎ ཆོས་གང་ལ་ཡང་བཟོད་པ་དང་མི་བཟོད་པ་མེད་ན་བཟོད་པའི་མཆོག་ལགས།
༢    ལེ་ལོ་ཡོད་པས་བརྩོན་འགྲུས་སུ་མིང་བཏགས། བརྩོན་པ་དང་མི་བརྩོན་པ་མེད་ན་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་མཆོག་མི་ཤིགས་པ་སྲ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་མཆོག་ལགས་།
༣    སེམས་གཡེངས་པ་ཡོད་པས་བསམ་གཏན་དུ་མིང་བདགས། སེམས་གཡེངས་བ་མེད་ན་བསམ་གཏན་དུ་མིང་འདོགས། ཆོས་ཉིད་མི་ཤེས་པས་ཤེས་རབ་དུ་མིང་བདགས། ཆོས་རང་དང་
༤    སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་མ་ནོར་བར་ཤེས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཆོག་ལགྶ་སྟེ་སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་རིང་ཞིག་ཏུ་ལྟ་བ་མི་མཐུན་པ་ཡང་མེད་ན། སླད་ཀྱི་རྒྱ་གར་གྱི་དབུ་
༥    མ་རྣཾས་༣་མ་མཐུན་པ་དང༴ རྒྱའི་ཏོན་ཙེན་ཞིག་པར་གྱུར་ཏེ་མ་མཇལ་བ་ཀུན་མ་རྟོགས་པ་ལས་གྱུར་གྱི། འཇུག་པའི་སྒོ་ཐ་དད་ཀྱང་དོན་མི་རྟོག་མི་དམིགས་པར་༡། འབྲས་
༦    བུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འཚལ་བ་ཡང་༡་ཅེས་སྤྱི་འཐུན་པ་སྐད་དུ་གསོལ།

folio 22r (line 6)
... whereon Sang shi commented: “There is the application through gradual stages and the instantaneous entrance of the Chinese. Because you (followers of the instantaneous path) do not apprehend even the Six Perfections, by totally abandoning the world (of form, the formless and desire) in the name of charitable giving, (it follows that) under the rubric of charitable giving everything is abandoned since there is no sense of self and belonging to self.

Preventing faults in body, speech and mind constitutes moral conduct,
folio 23v
but since (you hold that) there is no fault when there is no conceptualisation, (it follows that) abiding by higher moral conduct is not at issue.

Since (you hold that) forbearance and lack of forbearance do not exist whatever the circumstance, (it follows that neither forbearance nor the lack of forbearance) has to be the best of forbearance.

Diligence is named so because of laziness, but since (you hold that) effort and non-effort do not exist, (it follows that neither effort nor non-effort) has to be the best form of diligence which, by your definition, is firm and unchanging.

One-pointed concentration is so named because of distraction, but since (you hold that) distraction does not exist, (it follows that) concentration cannot be defined as such.

Wisdom is so named due to an inability to comprehend the intrinsic nature of phenomena. If you properly understood the difference between the reality of phenomena and their visible characteristics, that would be the best wisdom.

The context (of these misunderstandings) is that after the Teacher had passed beyond sorrow, there were no doctrinal differences for a long time. Later, there were disagreements in the three Indian schools of Mādhyamika and there also appeared the gradualist and instantaneous paths in China. All emerged due to misunderstandings after (the Buddha) was to be seen no more. Otherwise, even though the approaches vary, the state of non-conceptualisation and non-observation are one. The result also, the striving for nirvāṇa, is one. This is universally agreed.”

The statement of ācārya Kamalaśīla at the bSam yas debate

This is a transcription of the manuscript of the dBa' bzhed published in photographic fascimilie by Pasang Wangdu from Vienna in 2000.  The Tibetan text has not been otherwise published. This is the oldest copy and oldest version of this historical text and dates between 1000 and 1100; the interlinear notations in the MS are later and not included here. This text is key for understanding the nature of the debate at bSam yas and the ways in which the memory of this event was recorded in the Tibetan historical tradition. A working translation is offered at the end. (Note for external readers: The point here is not whether the debate actually happened or not, an issue raised by some modern scholars. Rather, my concern is  with how Tibetans constructed their history from the 11th century and recorded the debate in their manuscript traditions. My concern is thus codicology and philology. Absolute 'historical truth' I leave to greater minds).

ཨཙརྱ་ཀ་མ་ལ་ཤི་ལས་སྨྲས་པ། དེ་ལྟར་ཅི་ཡང་མི་བསམ་ཞེས་ཟེར་བ་ནི་སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་སྤངས་པ་ཡིནོ༎ ཡང་དག་པའི་ཡཻས་ཀྱི་རྩ་བ་
folio 21r
༡    ༄༎   །ནི་དོན་དམ་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཡིན་པས་དེ་སྤངས་པ་ནི་རྩ་བ་བཅད་པའི་ཕྱིར་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱང་སྤངས་པ་ཡིན་ནོ༎ སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་
༢    མེད་པར་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐབས་གང་གིས་མི་རྟོག་པ་ཉིད་ལ་གཞག་པར་བྱ་། གལ་ཏེ་ཆོས་ཐཾད་དྲན་པ་མེད་པར་རང་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར་རྣལ་འབྱོར་པ་ཐབས་གང་གིས་མི་རྟོག་
༣    པ་ཉིད་ལ་གཞག་པར་ནི་ཉམས་སུ་མྱོང་བའི་ཆོས་ཐཾད་དྲན་པར་བྱ་བ་དང་། ཡིད་ལ་མི་བྱ་བར་ཁྱོད་ཀྱིས་མི་ནུསོ༎ གལ་ཏེ་བདག་གིས་ཆོས་ཐཾད་དྲན་པར་མི་བྱའོ༴ ཡིད་
༤    ལ་མི་བྱའོ་སྙམས་ཏེ༴ དེ་ལྟར་བསྒོམས་ཤིང་དེ་དག་ལ་དྲན་པ་མེད་པར་བསྒོམས་ན༴ དེའི་ཚེ་དེས་དྲན་པ་ཡིད་ལ་བྱས་པར་འགྱུརོ༎ ཇི་སྟེ་དྲན་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱས་པ་མེད་ན་
༥    དེའི་ཚེ་དེ་༢་རྣཾ་པ་གང་གིས་མེད་པར་འགྱུར། དེ་༢་དཔྱད་དགོས་ཏེ༴ མེད་པ་ལས་ནི་རྒྱུར་མི་རུང་ཏེ༴ གང་གིས་མཚན་མ་མེད་པ་དང༴ ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པར་རྣཾ་པར་མི་རྟོག་
༦    པར་འགྱུར། དེ་ཙམ་གྱིས་ཁྱེད་རྣམས་རྣཾ་པར་མི་རྟོག་པར་འགྱུར་ན་བརྒྱལ་བ་ཡང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པར་ཐལ་བར་འགྱུརོ༎ ཡང་དག་པར་ན་སོ་སོར་རྟོག་པ་མེད་པར་རྣཾ་པ་གཞན་
༧    གྱིས་དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པའི་ཐབས་མེདོ༎ དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པའི་ཐབས་མེདོ༎ དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱ་བའི་ཐབས་མེད་པས་དེ་དག་གིས་
folio 21v
༡    སྟོང་པ་ཉིད་རྟོག་པར་མི་འགྱུར། ཇི་སྟེ་མ་རྟོག་ཀྱང་སྒྲིབ་པ་སྤོང་ན་དུས་ཐཾད་དུ་རང་ཐར་བར་འགྱུརོ༎ ཡང་གལ་ཏེ་རྣལ་འབྱོར་པ་ཆོས་ཐཾད་དྲན་པ་ཉམས་པའི་རྨོངས་པས་
༢    དྲན་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མི་འཇུག་ན། དེའི་ཚེ་ཤིན་ཏུ་རྨོངས་པ་ཡིན་པས་རྣལ་འབྱོར་པར་ཅི་ལྟར་འགྱུར། ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་མེད་ན་དྲན་པ་མེད་པ་དང་ཡིད་
༣    ལ་བྱེད་པ་ལ་གོམས་པར་བྱེད་པས༴གླེན་པ་ཉིད་ལ་གོམས་པར་བྱས་པ་ཡིན་ནོ༎ དེའི་ཕྱིར་ཡང་དག་པའི་ཡཻས་ཀྱི་སྣང་བ་རྒྱང་རིང་དུ་བསྲིངས་པར་འགྱུར་རོ༎ ཇི་སྟེ་དྲན་པ་
༤    ཉམས་པ་ཡང་མ་ཡིན༴ གླེན་པ་ཡང་མ་ཡིན་ན་ནི་དེའི་ཚེ་ཡང་དག་པར་རྟོག་པ་མེད་པར་ཇི་ལྟར་དྲན་བ་མེད་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པར་ནུས་པར་འགྱུར། དྲན་༤ན་
༥    དུའང་མི་དྲན༴ མཐོང་༤ན་དུའང་མི་མཐོང་བ་ནི་མི་རུང་ངོ༎ དྲན་པ་མེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མེད་པ་ལ་གོམས་པ་བྱས་ན་ཇི་ལྟར་སྔོན་གྱི་གནས་རྗེསུ་དྲན་པ་ལསོགས་
༦    པར་འགྱུར་ཏེ། འགལ་བའི་ཕྱིར་དྲོ་བ་དང་འགལ་བ་གྲང་པ་སྟེན་པའི་ཚེ ༴ མི་འབྱུང་བ་༤ན་ནོ༎   དེ་ལྟ་བས་ན་དམ་པའི་ཆོས་དྲན་པ་མེད་པ་དང་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་
༧    མེད་པ་འབྱུང་བ་དེ་ཡང་དོན་དམ་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་སྔོན་དུ་འགྲོ་བ་ཡིན་བར་བལྟ་བར་བྱ་སྟེ། གང་གི་ཕྱིར་ཡང་དག་པར་སོ་སོར་རྟོག་པ་ཉིད་ཀྱིས་དྲན་པ་མེད་པ་དང་ཡིད་
folio 22r
༡    ༄༎   །ལ་བྱེད་པ་མེད་པར་ནུས་ཀྱི༴གཞན་དུ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ༴ ཇི་ལྟར་རྣལ་འབྱོར་པས་གང་གི་ཚེ་ཡང་དག་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་ན་དོན་དམ་པར་དུས་༣་དུ་
༢    ཆོས་སྐྱེ་བ་འགའ་ཡང་མ་མཐོང་པ་དེའི་ཚེ་ཇི་ལྟར་ཡིད་ལ་དྲན་པར་བྱ།  དོན་དམ་པར་དུས་༣་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་མྱོང་བ་མེད་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ཇི་ལྟར་དྲན་པར་བྱ། དེའི་སྤྲོས་
༣    པ་ཐཾད་ཉེ་བར་ཞི་བས་རྣཾ་པར་མི་རྟོག་པའི་ཡཻས་ལ་ཞུགས་པ་ཡིན། དེ་ལ་ཞུགས་པས་སྟོང་པ་ཉིད་རྟོགས་པར་འགྱུརོ༎  དེ་རྟོགས་པས་ལྟ་བ་ངན་པའི་དྲ་བ་མཐའ་དག་
༤    སྤངས་པ་ཡིན་ནོ༎  ཐབས་དང་ལྡན་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་བརྟགས་པས་ཀུན་རྫོབ་དང་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ལ་ཡང་མཁས་པ་ཡིན་ནོ༎ དེ་ལས་ནི་སྒྲིབ་པ་མེད་པའི་ཡཻས་
༥    ཐོབ་པའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་ཐཾད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསོལ།

When he said that, Ācārya Kamalaśīla replied: “This claim that one should not think anything whatsoever amounts to denying individual discrimination.
folio 21r
Individual discrimination is actually the root of true wisdom. Denying this is tantamount to cutting that root and hence a denial of supreme knowledge. Without individual discrimination, by what means will the yogin be established in non-conceptualisation itself? As far as the proposition goes that without the memory of all worldly phenomena there is no mental activity in one’s mind, (the reality is that) you will not be able to avoid remembering all the worldly phenomena you have experienced and you will not be able to avoid mental activity. Supposing I think “I will not remember all worldly phenomena”. Meditating along those lines, when I concentrate on not remembering things, then, at that very moment, that (thought) itself will prompt a memory in the mind. If mental activity and memory are to cease, by what means will one stop these two arising? It is imperative to examine these two because it is untenable to have conditions (arising) from nothing. Without an absence of conditional characteristics and mental activity, by what means can one attain total non-conceptualisation? If you people attain total non-conceptualisation merely through that (i.e. stopping memory and mental activity), then it logically follows that someone who has fainted should also attain non-conceptualisation! In reality, there no way to avoid memory and mental activity without individual discrimination. So without memory and mental activity, they (i.e. Hva Shang’s followers)
folio 21v
will not understand emptiness (śūnyatā). Supposing mental obscurations could be overcome even without an understanding (of emptiness), then they might be liberated at any given moment. Moreover, suppose a yogin is unable to engage with memory and mental activity due to oblivion arising from a loss of memory of all worldly phenomena, then, in that case, since he is totally oblivious, how can he be deemed a yogin? In reality, lacking individual discrimination yet practicing mental activity without memory is tantamount to practicing foolishness itself. As a consequence, any sense of true wisdom will be cast into the distance. Even if (a yogin) is neither a fool nor suffers from memory loss, then, in that case, without perfect discrimination, how will he be able to attain a state of absence of memory and of mental activity? It is impossible to not remember while remembering and to not see while seeing! If a person practices the absence of memory and mental activity, how will that person remember former situations later on? Consequently, this is a contradiction, akin to when someone staying in the cold - the opposite of warm - does not become warm. This being the case, the fact is (your position) negates the memory of the noble dharma and mental activity. In actuality, individual discrimination should be viewed is a prerequisite. Because of this, it is only through pure individual discrimination that the
folio 22r
absence of memory and the absence of mental activity can be experienced - not otherwise! So, for example, if a yogin, using pure wisdom (alone), tries to examine (reality), ultimately he will not see the occurrence of certain phenomena in the past, present or future and, in that situation, how could there be a memory (of those things) in his mind? In actual fact, things that do not exist in the past, present or future are not experienced. Therefore how can (the yogin) remember that which he has not experienced? So, completely pacifying all these mental constructs, one enters the state of non-conceptual wisdom. By virtue of entering that, one can understand emptiness. Understanding that, the entire web of faulty views is abandoned. By examining (reality) using wisdom endowed with the method (of individual discrimination), one becomes a (genuine) expert in conventional and ultimate truth. Thereupon, because one has attained wisdom unblemished by obscurations, one will attain all the qualities of the Buddha.”

Vimalaprabhā, Buddhist view of Sanskrit

Asiatic Society of Bengal, Library no. 4727, Cat. no. 66, see Shastrī, Descriptive Catalogue, volume 1 (Buddhist MS), p. 78.

teṣāñ ca su-śabda-vādīnāṃ su-śabda-graha-vināśāya artha-śaraṇatāmāśritya kva cit vṛtte apaśabdaḥ kva cit vṛtte yati-bhaṅgaḥ | kva cit avibhaktikaṃ padaṃ, kva cit varṇasvaro lopaḥ, kva cit vṛtte dīrgho hrasvaḥ, hravao'pi dīrghaḥ kva cit pañcamy arthe saptamī caturthy arthe ṣaṣṭhī kutra-cit parasmaipadini dhātau ātmanepadaṃ kva cit ekavacnae vahuvacanaṃ, vahuvacane ekavacanaṃ.