The statement of Sang shi at the bSam yas debate

Following my last post, I here give the remarks by Sang shi in the dB'a bzhed. This comes immediately after the statement of Kamalaśīla. Please refer to the previous post for introductory remarks. This portion is characterised by an abbreviated rhetorical style, giving a sense, in my view, of a strongly asserted argument set out in a debating context.

folio 22r
༦    ཅེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང༴ སང་ཤིའི་མཆིད་ནས་རྒྱའི་ཅིག་ཅར་འཇུག་ཅིང་རིམ་གྱིས་སྦྱོར་བ་མཆིས། ཕ་རོལ་དུ་ཕྱིན་པ་དྲུག་ཀྱང་འཛིན་པ་མ་མཆིས་པའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པར་
༧    མིང་བཏགས་ཏེ༴  ཁམས་༣་ཡོངས་སུ་བཏང་སྟེ༴ བདག་དང་བདག་གི་འཛིན་པ་མ་མཆིས་ན་སྦྱིན་པའི་ནང་ན་ཐཾད་བཏང་བ་ཡིན། སྒོ་༣་གྱི་ནོངས་པ་འགོག་པ་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་
folio 22v
༡    ཏེ༴  རྣཾ་པར་མི་རྟོག་པ་ལ་ནོངས་པ་མ་མཆིས་ན་ལྷག་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་མི་འཚལོ༎ ཆོས་གང་ལ་ཡང་བཟོད་པ་དང་མི་བཟོད་པ་མེད་ན་བཟོད་པའི་མཆོག་ལགས།
༢    ལེ་ལོ་ཡོད་པས་བརྩོན་འགྲུས་སུ་མིང་བཏགས། བརྩོན་པ་དང་མི་བརྩོན་པ་མེད་ན་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་མཆོག་མི་ཤིགས་པ་སྲ་བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་མཆོག་ལགས་།
༣    སེམས་གཡེངས་པ་ཡོད་པས་བསམ་གཏན་དུ་མིང་བདགས། སེམས་གཡེངས་བ་མེད་ན་བསམ་གཏན་དུ་མིང་འདོགས། ཆོས་ཉིད་མི་ཤེས་པས་ཤེས་རབ་དུ་མིང་བདགས། ཆོས་རང་དང་
༤    སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་མ་ནོར་བར་ཤེས་ན་ཤེས་རབ་ཀྱི་མཆོག་ལགྶ་སྟེ་སྟོན་པ་མྱ་ངན་ལས་འདས་ནས་རིང་ཞིག་ཏུ་ལྟ་བ་མི་མཐུན་པ་ཡང་མེད་ན། སླད་ཀྱི་རྒྱ་གར་གྱི་དབུ་
༥    མ་རྣཾས་༣་མ་མཐུན་པ་དང༴ རྒྱའི་ཏོན་ཙེན་ཞིག་པར་གྱུར་ཏེ་མ་མཇལ་བ་ཀུན་མ་རྟོགས་པ་ལས་གྱུར་གྱི། འཇུག་པའི་སྒོ་ཐ་དད་ཀྱང་དོན་མི་རྟོག་མི་དམིགས་པར་༡། འབྲས་
༦    བུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་འཚལ་བ་ཡང་༡་ཅེས་སྤྱི་འཐུན་པ་སྐད་དུ་གསོལ།

folio 22r (line 6)
... whereon Sang shi commented: “There is the application through gradual stages and the instantaneous entrance of the Chinese. Because you (followers of the instantaneous path) do not apprehend even the Six Perfections, by totally abandoning the world (of form, the formless and desire) in the name of charitable giving, (it follows that) under the rubric of charitable giving everything is abandoned since there is no sense of self and belonging to self.

Preventing faults in body, speech and mind constitutes moral conduct,
folio 23v
but since (you hold that) there is no fault when there is no conceptualisation, (it follows that) abiding by higher moral conduct is not at issue.

Since (you hold that) forbearance and lack of forbearance do not exist whatever the circumstance, (it follows that neither forbearance nor the lack of forbearance) has to be the best of forbearance.

Diligence is named so because of laziness, but since (you hold that) effort and non-effort do not exist, (it follows that neither effort nor non-effort) has to be the best form of diligence which, by your definition, is firm and unchanging.

One-pointed concentration is so named because of distraction, but since (you hold that) distraction does not exist, (it follows that) concentration cannot be defined as such.

Wisdom is so named due to an inability to comprehend the intrinsic nature of phenomena. If you properly understood the difference between the reality of phenomena and their visible characteristics, that would be the best wisdom.

The context (of these misunderstandings) is that after the Teacher had passed beyond sorrow, there were no doctrinal differences for a long time. Later, there were disagreements in the three Indian schools of Mādhyamika and there also appeared the gradualist and instantaneous paths in China. All emerged due to misunderstandings after (the Buddha) was to be seen no more. Otherwise, even though the approaches vary, the state of non-conceptualisation and non-observation are one. The result also, the striving for nirvāṇa, is one. This is universally agreed.”